Όλα έχουν ομορφιά, αλλά δεν την βλέπουν όλοι.

Σέρφινγκ και πατινάζ μεταξύ των κυμάτων

Ο πλανητικός συναγερμός ενεργοποιήθηκε στην Ταϊλάνδη τον Ιανουάριο του 2020, όταν εντοπίστηκε το πρώτο κρούσμα Covid-19 εκτός Κίνας. Ο κόσμος δεν γνώριζε ακόμη το αντιτορπιλικό πανδημίας πάνω από αυτό, αν και η Ταϊλάνδη είναι μεταξύ των λιγότερο πληγείσων χωρών. Δεν έχει καμία σχέση με την Ισπανία, όπου λίγες ημέρες αργότερα, στις 31 Ιανουαρίου, το Εθνικό Μικροβιολογικό Κέντρο επιβεβαίωσε στη La Gomera το πρώτο θετικό, έναν Γερμανό τουρίστα. Εννέα ημέρες αργότερα εντοπίστηκε ένα άλλο κρούσμα στην Πάλμα και στις 24 Φεβρουαρίου ο ιός πηδούσε στη χερσόνησο… πρόλογος του εφιάλτη στον οποίο έχουμε βυθιστεί από τότε.

Μετά από λίγο περισσότερο από ένα χρόνο, η πανδημία έχει αφήσει περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια νεκρούς και 118 εκατομμύρια κρούσματα Covid-19 παγκοσμίως, από εκείνους που καταγράφονται περισσότεροι από τρεις στην Ισπανία, η οποία μετά το τρίτο κύμα (μετά τα Χριστούγεννα) ανέρχεται σε περισσότερους από 72.000 θανάτους, με σωρευτική επίπτωση 130 περιπτώσεων (την περασμένη Παρασκευή) για κάθε 100.000 κατοίκους τις τελευταίες 14 ημέρες.

Η κατοχή μονάδων εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ), οι οποίες είναι λίγο περισσότερο από το 21% της απασχόλησης από ασθενείς με Covid (μετά τα Χριστούγεννα έφτασε τα 40), επίσης σταδιακά αποσυντίθεται, ενώ η υπόλοιπη νοσοκομειακή πίεση εξακολουθεί επίσης να ανακουφίζεται.

ΜΕΘ στο όριο
Κατά τη διάρκεια των πιο δύσκολων μηνών, τα νοσοκομεία χρειάστηκε να αυτοσχεδιάσουν τη ΜΕΘ σε άλλους χώρους και οι αρχές έπρεπε να προσαρμόσουν χώρους όπως εκθεσιακούς χώρους ή ξενοδοχεία για τις χιλιάδες περιπτώσεις που εισέρχονταν καθημερινά. Μόνο το καλοκαίρι ήταν σε θέση να αναπνεύσουν, αλλά η επιστροφή των διακοπών άρχισε να τους πνίγει και πάλι με ένα δεύτερο κύμα και ένα τρίτο που δεν τελειώσαμε αφήνοντας πίσω. Σε αυτούς τους αιώνιους δώδεκα μήνες πανδημίας, η ΜΕΘ σε δημόσια και ιδιωτικά κέντρα τριπλασίασε ακόμη και την αρχική τους ικανότητα, η οποία ήταν λίγο πάνω από 4.400 κρεβάτια.

Υπάρχουν λίγο περισσότερα από 9 κρεβάτια ΜΕΘ ανά 100.000 κατοίκους, όταν χώρες όπως η Γερμανία, για παράδειγμα, έχουν περίπου 30.

Η Ισπανία καυχιόταν για ένα αξιοζήλευτο σύστημα υγείας, αν και η πανδημία το έχει βάλει ενάντια στα σχοινιά με κορεσμένα νοσοκομεία, ασθενείς διάσπαρτους στους διαδρόμους, υπερχειλίζοντας μεΘ και επαγγελματίες υγείας στην άκρη των δυνάμεών τους.

Το τσουνάμι της πανδημίας προχώρησε σε ραντεβού, θεραπείες, νέες διαγνώσεις, χειρουργικές επεμβάσεις… που έπρεπε να αναβληθεί με συνέπειες που σε πολλές περιπτώσεις οδήγησαν σε επιδείνωση της κατάστασης της υγείας των ασθενών με διαφορετικές παθολογίες.

Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με στοιχεία της Ισπανικής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας (SEOM), το 21% των νέων μη διαγνωσθέντων περιπτώσεων καρκίνου καθυστέρησαν κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος. Ο Covid είναι ένα είδος μαύρης τρύπας που απορροφά όλους τους ανθρώπινους πόρους, θεραπευτικούς, τεχνολογικούς και διαγνωστικούς.

Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία από το Υπουργείο Υγείας, που κυμαίνονται από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο του 2020, δείχνουν αύξηση του μέσου χρόνου αναμονής των 55 ημερών για μη επείγουσα παρέμβαση σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του προηγούμενου έτους.

Αλλά δεν είναι μόνο τα νοσοκομεία που έχουν υποστεί τον στραγγαλισμό του Covid, το πρώτο επίπεδο φροντίδας, η πρωτοβάθμια περίθαλψη, έχει υποστεί τεράστια πίεση και αυτοί, οι γιατροί πρωτοβάθμιας περίθαλψης, έχουν υποστεί τη μεγαλύτερη λεκτική βία.

Αναγνώριση από το μπαλκόνι
Μαζί με τους ηλικιωμένους, οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας υπήρξαν μία από τις πιο πανδημικές ομάδες· ο πληθυσμός ήθελε να τον ευχαριστεί με τη μορφή χειροκροτημάτων κάθε μέρα στις 8 μ.μ., αν και κατά τη διάρκεια των ημερών που ο αρχικός βρυχηθμός μειωνόταν. Αλλά συνέχισαν να εργάζονται, κύμα μετά το κύμα με λίγο χρόνο για να ανακάμψουν από το ένα στο άλλο.

Ο αριθμός των επαγγελματιών υγείας που ήταν θετικοί για τον Covid ανήλθε σε 118.063 έως τις 28 Ιανουαρίου και 63 θανάτους μέχρι τις 5 Ιουνίου, σύμφωνα με πληροφορίες που παρείχε το Υπουργείο Υγείας.

Το πρώτο κύμα της πανδημίας άφησε περισσότερους από 50.000 εργαζόμενους στον τομέα της υγείας μολυσμένους, αριθμός που απέχει πολύ από τους περισσότερους από 30.000 στη Γαλλία ή την Ιταλία και τους 15.000 στη Γερμανία.

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία από το Υπουργείο Υγείας, στην Ισπανία υπάρχουν 149.000 επαγγελματίες υγείας, 186.000 επαγγελματίες νοσηλευτικής και 331.000 περισσότεροι στην κατηγορία άλλων επαγγελματιών υγείας.

Πολλά έχουν ειπωθεί για την έλλειψη τουαλετών· Η Εκτελεστική Επιτροπή προσπάθησε τον Οκτώβριο να την ανακουφίσει με διάταγμα που εξουσιοδοτεί τις κοινότητες να προσλάβουν μη κοινοτικούς εργαζόμενους στον τομέα της υγείας ή που δεν έχουν κερδίσει θέση στην τελευταία κλήση εσωτερικού ιατρού (MIR), η οποία στην πράξη επιτρέπει την προσθήκη περίπου 10.000 επιπλέον επαγγελματιών στο σύστημα.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.